ಕಲ್ಪ ಮೀಡಿಯಾ ಹೌಸ್ | ಲೇಖನ: ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಶೆಟ್ಟಿ |
ಬದುಕು ಎಂಬುದು ಒಂದು ತೆರೆದ ಪುಸ್ತಕ. ನಾವು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಾಗ ನಮ್ಮ ಕೈಗಳು ಮುಚ್ಚಿದ್ದವು, ಏನನ್ನೂ ತಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೋಗುವಾಗಲೂ ನಮ್ಮ ಕೈಗಳು ಚಾಚಿಕೊಂಡಿರುತ್ತವೆ, ಏನನ್ನೂ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವುದಿಲ್ಲ. ಈ `ಬಂದಾಗ’ ಮತ್ತು `ಹೋದಾಗ’ ಎಂಬ ಎರಡು ನಿಗೂಢ ಸತ್ಯಗಳ ನಡುವೆ ನಾವು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ, ಗಳಿಸುವ ಸಂಪತ್ತು ಎಲ್ಲವೂ ಕೇವಲ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ತಂಗುದಾಣಗಳು.
ನಶ್ವರತೆಯ ಅರಿವು
ನಿಮಗೆಲ್ಲ ತಿಳಿದಿರುವಂತೆ, ಮೊದಲ ಸ್ನಾನ ನಮಗೆ ನೆನಪಿಲ್ಲ, ಕೊನೆಯ ಸ್ನಾನ ನಮಗೆ ತಿಳಿಯುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಅಂದರೆ, ನಮ್ಮ ಹುಟ್ಟು ಮತ್ತು ಸಾವು ಎರಡೂ ಪರರ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ನನ್ನದು ಎಂಬ ಅಹಂಕಾರಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವೆಲ್ಲಿದೆ? ನಾವು ಉಸಿರಾಡುವ ಗಾಳಿ, ಕುಡಿಯುವ ನೀರು, ನಡೆಯುವ ಭೂಮಿ ಎಲ್ಲವೂ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಕೊಡುಗೆ. ಹಾಗೆಯೇ ನಾವು ದುಡಿಯುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ರೂಪಾಯಿಯಲ್ಲೂ ನಮ್ಮ ಶ್ರಮದ ಜೊತೆಗೆ ಈ ಸಮಾಜದ ಪರೋಕ್ಷ ಪಾಲೂ ಇರುತ್ತದೆ.
ಹತ್ತು ಪೈಸೆಯ ಶಕ್ತಿ
ನಾವು ಗಳಿಸುವ ಒಂದು ರೂಪಾಯಿಯಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ಪೈಸೆಯನ್ನು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಮೀಸಲಿಡುವುದು ಎಂದರೆ ಅದು ಕೇವಲ ದಾನವಲ್ಲ; ಅದು ನಮ್ಮ ಬದುಕಿಗೆ ನಾವು ಕೊಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಗೌರವ.
ನಮ್ಮ ಹತ್ತು ಪೈಸೆ ಒಬ್ಬ ವೃದ್ಧರ ಔಷಧಿಯಾಗಬಹುದು.
ಒಬ್ಬ ಅನಾಥ ಮಗುವಿನ ಹಸಿವು ನೀಗಿಸುವ ತುತ್ತಾಗಬಹುದು.
ಬಡ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯೊಬ್ಬನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನದ ದೀಪವಾಗಿ ಬೆಳಗಬಹುದು.
ನಾವು ನೀಡುವ ಹಣದ ಮೊತ್ತ ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ, ಅದರ ಹಿಂದಿರುವ ಭಾವನೆ ಮುಖ್ಯ. ನಾವು ಹತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ಹಂಚಿದಾಗ ಸಿಗುವ ಆಂತರಿಕ ನೆಮ್ಮದಿ, ಹತ್ತು ಕೋಟಿ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಖಾತೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಸಿಗುವ ಭದ್ರತೆಗಿಂತಲೂ ದೊಡ್ಡದು.
ನೆಮ್ಮದಿಯ ಗುಟ್ಟು ಹಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿದೆ
ಇರುವಷ್ಟು ದಿನ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿ ಇರೋಣ ಎಂಬ ಮಾತು ಎಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿದೆ ಎಂದರೆ, ನೆಮ್ಮದಿ ಎಂಬುದು ಐಷಾರಾಮಿ ಬಂಗಲೆಯಲ್ಲಾಗಲಿ ಅಥವಾ ದುಬಾರಿ ಕಾರಿನಲ್ಲಾಗಲಿ ಇಲ್ಲ. ಅದು ಇರುವುದು ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಾವು ಮೂಡಿಸುವ ಕಿರುನಗೆಯಲ್ಲಿ. ನಾವು ಹತ್ತಿರ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದು ನಶ್ವರ, ಆದರೆ ನಾವು ಪರರಿಗಾಗಿ ಹಂಚಿದ್ದು ಅಮರ.
ಕೊನೆಯ ಮಾತು
ಬದುಕು ಅನಿಶ್ಚಿತ. ನಾಳೆ ಎಂಬುದು ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ನಾವು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಬೆವರು ಸುರಿಸಿ ಗಳಿಸಿದ ಸಂಪತ್ತು ನಮ್ಮ ಸಾವಿನ ನಂತರ ಬರೀ ಅಂಕಿ-ಅಂಶಗಳಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ನಾವು ಮಾಡಿದ ಸಮಾಜಮುಖಿ ಕಾರ್ಯಗಳು ಜನರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನೆನಪಿನ ಹಣತೆಯಾಗಿ ಉರಿಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ.
ಬನ್ನಿ, ನಮ್ಮ ದುಡಿಮೆಯ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಭಾಗವನ್ನು ಸಮಾಜದ ಏಳಿಗೆಗಾಗಿ ಬಳಸೋಣ. ಹೋಗುವಾಗ ಬರಿಗೈಯಲ್ಲಿ ಹೋಗಬಹುದು, ಆದರೆ ಸಾವಿರಾರು ಜನರ ಹಾರೈಕೆ ಮತ್ತು ಆಶೀರ್ವಾದದ ಪುಣ್ಯದ ಬುತ್ತಿ ನಮ್ಮ ಜೊತೆಗಿರಲಿ.
ಕೈ ಚಾಚುವವರಿಗಿಂತ, ಕೈ ಹಿಡಿಯುವವರಾಗೋಣ.
ಸುದ್ಧಿ ಹಾಗೂ ಜಾಹೀರಾತಿಗಾಗಿ ಸಂಪರ್ಕಿಸಿ: Whatsapp: 9008761663, 9481252093 – info@kalpa.news
